Was dít mijn
nieuwe leven?

Daar lag ik dan. Op de koude vloer van de overloop. Doodziek en moe. Ik was net weer bij gekomen nadat ik was flauw gevallen. 

Ik gaf borstvoeding, werkte keihard aan mijn carrière en voelde me verantwoordelijk voor alles in en om het huis en zorgde niet goed voor mezelf. Uitgeput was ik en ik voelde me op, doodop. 

Ik wilde het niet toegeven maar…

Ik rende 24/7 en nam nooit rust. Zelfs sinds ik in 2018 moeder werd van Lucas, ging ik door op hetzelfde tempo als ervoor. Ondanks mijn super zware HG (ernstige misselijkheid en overmatig spugen) zwangerschap, ging ik een paar weken na de geboorte weer keihard door. Ik bleef alles doen wat ik al deed, waaronder keihard werken. Maar rust en ontspanning voor mezelf? ‘Nee joh, daar had ik echt geen tijd voor!’

Maar was dit nu het plaatje van het moederschap zoals ik me dagdromend had voorgesteld? Genieten van mijn gezin en er écht zijn als ik er was… Ik wilde graag moeder worden om eindeloos liefde te geven en te ontvangen, voor de verrijking die het mijn leven zou brengen. Daarentegen was ik slaaf geworden van mijn eigen to-do lijst, kon nooit meer rustig zitten. Ik werd negatiever, ik had een korter lontje, en werd steeds ongeduldiger naar Bart en mijn kinderen…

Daar lag ik, op de ijskoude vloer...

Ik realiseerde me dat ik keihard werkte om alle ballen in de lucht te houden. Dit ging ten koste van mezelf en uiteindelijk ook van mijn gezin. Op een avond lag ik ineens gevloerd op de ijskoude grond in de gang. Ik was flauw gevallen doordat ik slecht voor mezelf zorgde. Dit moest nu écht anders.

 Ik wilde dié vrouw en moeder zijn die lekker in haar vel zit en straalt. Ik wilde weer écht kunnen genieten van die kleine momenten, de ontroering voelen als Lucas zijn kleine zusje spontaan een kus geeft. Me niet meer hoeven haasten en bovenal: zelf de regie hebben en daar vanuit ruimte voor mezelf kunnen creëren. Ik dacht ‘als dit is wat ik nodig heb, dan moet ik erachter komen hoe ik die nieuwe versie van mezelf word’.

…ik ging aan de
slag met mezelf

Ik keek in de spiegel, écht in de spiegel. Dit deed soms pijn, was erg confronterend maar ik voelde al snel dat ik hierdoor stappen maakte. Ik ging op zoek naar mijn valkuilgedrag en leerde waar dit vandaan kwam. Zodoende kon ik met de oorzaak ervan aan de slag want ik geloof niet in tijdelijke pleisters plakken. Ik leerde weer om bij mijn gevoel te komen en daar naar te luisteren. 

Nu is het

aan jou!

Herken jij je in mijn verhaal? Weet dan dat het echt anders kan als je liefdevoller met jezelf omgaat! Ik help je hier graag bij zodat wij elkaar als vrouw én moeder helpen groeien! Ik kom heel graag met je in contact!

Selfcare mama I New Mom
Selfcare mama I New Mom